Genade Knipoogjes 99
Asperger & Genade
Gisteren hebben we een grandioze samenkomst gehad. Dat is wat anders dan een goede samenkomst. Dat krijgt je meestal als antwoord wanneer je een christen naar de kerkdienst vraagt.
‘Hoe was de dienst?’ De antwoorder trekt een ernstig gezicht, knikt heftig ‘ja’ en zegt: ‘Goed. Het was een goede dienst.’
Geen flauw idee wat een goede dienst is. Zijn de juiste liederen gezongen? Zat de sfeer er goed in? Is de zegen aan het eind dit keer niet vergeten? Was de prediking naar de juiste leer? Was het evangeliserend? Was het bemoedigend? Was het praktisch? Was het leerzaam? ‘Nee, echt, het was een goede dienst!’
Ik hoop dat je de opgetrokken schouders voelt in mijn vertwijfelde beschrijving van zo’n nagesprek over de dienst. Goede dienst? Ik heb geen flauw idee. Gisteren was de samenkomst echt te gek!
Okay, ik begrijp dat mijn beschrijving ook enige uitleg behoeft. Bij een grandioze samenkomst heb je natuurlijk geen flauw idee wat ik daaronder versta, laat staan wanneer ik diezelfde dienst ook nog eens te gek vindt. Ik begrijp dat dit niet één, twee drie mijn waardering van de samenkomst overbrengt.
Ik zal eerlijk open kaart spelen. Mijn asperger doet de laatste anderhalve week weer zijn uiterste best al mijn positieve standvastigheid in het leven met de grond gelijk te maken. Blije, dolenthousiaste, kolkende en uit de band springende emoties zijn in een driftige strijd verwikkeld met agressieve, boze, verbeten, jankende en gillende emoties. Angst en verdriet jagen op vreugde en genot. Verslagenheid en schuld beuken op vastberadenheid en doorzetting. ‘Help!!!, Ik wil uit deze dolgedraaide achtbaan!’
Daar zit ik me te verbijten in de dienst. De cultuur van opwekkingsliederen is nooit echt mijn ding geweest. Nu leek het alsof iedereen op het hardst zat te krijsen om mij gillend te doen wegrennen.
Ik heb genoeg realiteitszin om te beseffen dat toen de spreker aangaf dat hij onze dienst herkent aan de samenzang dit niet cynisch bedoeld was.
Een grandioze samenkomst. Een te gekke dienst. Velen zullen dit associëren met een blijde, welvoldane emotie. Het voordeel van mijn aandoening is dat ik inmiddels geleerd heb dat emoties niets met het geestelijk leven te maken hebben. Wat maakt zo’n dienst voor mij dan zo geweldig? Hier komt het antwoord:
Genesis 15:1 Hierna kwam het woord van Yahweh tot Abram in een gezicht: Vrees niet, Abram Ik ben jouw schild; je loon zal zeer groot zijn.
Jazeker, een simpele Bijbeltekst. Maar wat heeft onze God daarin weer eens puur goud gegeven!!!
Letterlijk: ‘Ik ben je schild, je loon dat enorm toeneemt.’
De vertalingen van de NBG en de NBV kunnen de pot op. Zij doen net alsof Abram een beloning van God krijgt voor het afwijzen van een cadeau van de koning van Sodom. Puur larie als je de grondtekst ernaast legt.
Er valt bij God niets te verdienen. Het loon, dat Hijzelf voor mij is, dat is er bij voorbaat altijd al geweest en het zal er ook altijd zijn. Het schild, wat Hij voor mij is, dat is er bij voorbaat altijd al geweest en het zal er ook altijd zijn.
Onafhankelijk van mijn prestaties: Hij is mijn Schild. Hij is mijn Loon.
Onafhankelijk van mijn ervaringen: Hij is mijn Schild. Hij is mijn Loon.
Onafhankelijk van mijn emoties. Hij is mijn Schild. Hij is mijn Loon.
Was de chaotische bende in mijn hoofd aan het eind van de dienst geordend? Nee, natuurlijk niet! Dat is mijn aandoening. Ik moest vluchten voor het gezellige koffiemoment na de dienst omdat dat op dit moment voor mij niet te harden is.
Ondanks emoties. Hij is mijn Schild. Hij is mijn Loon. Kijk ik dan op die rijkdom van genade, dan is het daarmee niet schluss. Dan begint het pas. Dat neemt toe, ondanks emoties. Het blijft maar toenemen, ondanks emoties. Gods genade, dat zich openbaart als mijn schild, mijn loon, dat groeit maar aan en dat groeit maar aan waarbij het enorme proporties krijgt.
Genesis 15:1 Ik ben je schild, je loon dat enorm toeneemt.
Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.
Startpagina // Volgende
(C) 2005 - Alle rechten voorbehouden